Senator Kazimierz Kleina

Światowy Zjazd Kaszubów w Chojnicach
Czytaj więcej +
09 lipiec 2019 - - Sprawy lokalne

Światowy Zjazd Kaszubów w Chojnicach

Gala Morska w Darłowie
Czytaj więcej +
01 lipiec 2019 - - Sprawy lokalne

Gala Morska w Darłowie

Konkurs Haftu Kaszubskiego w Lini
Czytaj więcej +
14 czerwiec 2019 - - Sprawy lokalne

Konkurs Haftu Kaszubskiego w Lini

Oświadczenie senatora Kazimierza Kleiny
Czytaj więcej +
25 wrzesień 2019 - - Senat

Oświadczenie senatora Kazimierza Kleiny

Współpraca Polski z Kazachstanem
Czytaj więcej +
12 lipiec 2019 - - Senat

Współpraca Polski z Kazachstanem

Złoty Medal 100-lecia Polonii w Windsor
Czytaj więcej +
24 maj 2019 - - Senat

Złoty Medal 100-lecia Polonii w Windsor

PRACA W SENACIE

Posiedzenia Senatu RPPosiedzenia Senatu RP

Posiedzenia zakończone, przewidywane terminy, archiwa poprzednich kadencji.

WystąpieniaWystąpienia

Wystąpienia senatora Kazimierza Kleiny podczas posiedzeń Senatu.

Oświadczenia senatorskieOświadczenia senatorskie

Oświadczenia senatorskie zgłaszane przez senatora Kazimierza Kleinę.

GłosowaniaGłosowania

Głosowania senatora Kazimierza Kleiny podczas posiedzeń Senatu.

Komisja Budżetu i FinansówKomisja Budżetu i Finansów

Senator Kazimierz Kleina jest wiceprzewodniczącym Komisji.

Przedmiotem działania komisji są system finansowy państwa (w tym polityka pieniężna, dochody i wydatki budżetu państwa, fundusze celowe, kontrola skarbowa), rachunkowość, prawo dewizowe, funkcjonowanie rynku finansowego (w tym bankowość, ubezpieczenia, fundusze inwestycyjne, papiery wartościowe).

Kaszubski Zespół ParlamentarnyKaszubski Zespół Parlamentarny

Senator Kazimierz Kleina jest przewodniczącym Zespołu.

Zespół został utworzony w celu działania na rzecz wszechstronnego rozwoju Kaszub i Pomorza. Cele te miały być realizowane przede wszystkim poprzez wspieranie działań na rzecz rozwoju społecznego i gospodarczego Kaszub oraz promocję i upowszechnianie wiedzy o kulturze, języku i historii Kaszub.

Komisja Gospodarki NarodowejKomisja Gospodarki Narodowej

Przedmiotem działania komisji są bieżąca i perspektywiczna polityka gospodarcza państwa, zasady kształtowania stosunków własnościowych, restrukturyzacja gospodarki, rozwój i wspieranie innowacyjnej gospodarki, wpływ nowych technologii i zmian technologicznych na szanse rozwojowe Polski, sprawy Skarbu Państwa, działalność przedsiębiorstw państwowych, górnictwo, energetyka, turystyka, stosunki gospodarcze z zagranicą.

Kościół na Łotwie od sowieckiego zniewolenia do wolności

Łotwa współczesna to nasz bałtycki sąsiad, wielokrotnie ciężko doświadczany aneksjami państw zaborczych. Dzieje Łotwy i Rzeczpospolitej to trwająca setki lat przyjazna koegzystencja, sięgająca XVI wieku i czasów Rzeczpospolitej Obojga Narodów, która obejmowała swym terytorium historyczny region Inflant Polskich, współcześnie stanowiący łotewski region Łatgalii.

Mieszkańcy dzisiejszej Łotwy to poza bałtycki Łotyszami, również Rosjanie, Białorusini i Polacy. Łotewska Polonia liczyła w 2002 roku 58.502 osób, co stanowiło 2,5 procenta ludności kraju, zamieszkałego przez 2,4 miliona ludzi.

Chrześcijaństwo na ziemiach łotewskich pojawiło się w drugiej połowie XII wieku za sprawą misjonarzy przybywających z terytorium dzisiejszej Niemiec. Z obecnością pierwszego biskupa Alberta łączy się powstanie w 1201 roku jego nowej siedziby u ujścia Dźwiny (Daugavy), która dała początek miastu Ryga, dzisiejszej stolicy Łotwy. Chrystianizacja średniowiecznych ziem łotewskich nie zawsze odbywała się w sposób pokojowy, stąd bywały przypadki odbierania religii jako systemu wierzeń narzuconego z zewnątrz. W czasach późniejszych, wskutek działania Reformacji w XVI wieku oraz wpływów Moskwy ukształtowała się struktura religijna kraju, która w dużym stopniu przetrwała do dzisiaj w postaci obecności trzech głównych wyznań chrześcijańskich. Ocenia się, że dzisiaj katolicy na Łotwie stanowią 33 procent ogółu mieszkańców, 33 procent luteranie, 15 procent prawosławni i 13 procent wyznawców innych konfesji. W dziejach łotewskiego katolicyzmu szczególną rolę odegrali duchowni pochodzący z Rzeczpospolitej. W pracach jezuickiego kolegium w Rydze brał udział ks. Piotr Skarga. W XVII wieku do Łatgalii przybyli wileńscy dominikanie, którzy wznieśli piękny barokowy klasztor w Aglonie, gdzie niemal od początku znajdował się cudowny obraz Matki Bożej zwanej Przewodniczką z Kwiatem . Miejsce to z czasem stało się głównym sanktuarium Łotwy, a sama Łatgalia jest często nazywana Ziemią Maryji. Niepodległa Łotwa swój suwerenny byt po zakończeniu I wojny światowej musiała kształtować w walkach z niemieckimi interwentami i rosyjskimi komunistami. Ważną rolę w umocnieniu łotewskiego państwa ( proklamowanego podobnie jak niepodległa Polska w listopadzie 1918 roku) odegrała ofensywa korpusu wojsk polskich dowodzonych przez Edwarda Rydza-Śmigłego, w efekcie której w styczniu 1920 roku wyzwolono Dyneburg (Daugavpils) i południowo-zachodnią część ziem łotewskich. Okres istnienia niepodległego łotewskiego państwa w dwudziestoleciu międzywojennym przyniósł wskrzeszenie w 1918 roku historycznej diecezji ryskiej, następnie przemianowanej na archidiecezję oraz diecezji lipawskiej (obejmującej część Łotwy pomiędzy Bałtykiem a Litwą). Pierwszym pasterzem ryskiej diecezji został ks. Edward O’Rourke , który po zastąpieniu go łotewskim kapłanem został administratorem apostolskim, a następnie pierwszym biskupem w Wolnym Mieście Gdańsku. Pierwszy łotewski arcybiskup, ks. Antoni Springovics w 1920 roku utworzył pierwsze seminarium w kraju, w Agłonie, aby potem przenieść je do Rygi. W momencie wybuchu II wojny światowej istniało na Łotwie w dwóch diecezjach 200 parafii podzielonych na 15 dekanatów, w których pracowało 206 księży. Liczba katolików była bliska pół miliona, co stanowiło ¼ ogółu mieszkańców kraju. Największa liczba katolików zamieszkiwała Łatgalię, gdzie również znajdowało się największe skupisko Polaków. Wkroczenie wojsk sowieckich i aneksja Łotwy przez ZSRR w 1940 roku rozpoczęło okres prześladowania Kościoła Katolickiego w tym kraju. Skonfiskowane zostały majątki kościelne, zlikwidowane szkolnictwo katolickie, przestała się ukazywać prasa katolicka. Rozpoczęły się aresztowania i wywózki księży. W latach 1944-1958 zostało represjonowanych 63 duchownych, z których co najmniej kilku zostało rozstrzelanych bądź zmarło w łagrach. Powody aresztowania księży były przeróżne. Niekiedy pretekstem mogło być dochowanie tajemnicy spowiedzi, interpretowane jako niedoinformowanie władz o treściach przekazywanych w konfesjonale. Niszczono również majątek Kościoła, paląc m.in. biblioteki kościelne bądź klasztorne. W latach pięćdziesiątych zmarli kolejno arcybiskup Springovics oraz ostatni czynny biskup na Łotwie-biskup Strods. Władze komunistyczne wedle powszechnie stosowanego radzieckiego wzoru, pragnęły na stałe pozbawić wierzących obecności biskupa. ÂŻyciem katolików mieli zarządzać tzw. czerwoni biskupi czyli mianowani przez władze pełnomocnicy do spraw religii. Na Łotwie jednakże ten plan nie powiódł się. Papież Paweł VI mianował administratorem apostolskim obu łotewskich diecezji, przebywającego przez krótki okres w Rzymie, księdza Juliusza Vaivodsa. Ksiądz Vaivods również miał za sobą ciężkie doświadczenia z nową władzą radziecką. Po wojnie za opracowanie katechizmu dla dzieci, został skazany na 2 lata łagru, przebywał na Syberii, pracując przy wyrębie lasu. Biskup Vaivods otrzymał w Watykanie również polecenie opiekowania się z katolikami na Białorusi, Ukrainie, Rosji, Kazachstanie i w kolejnych azjatyckich republikach ZSRR. Z inspirującą działalnością biskupa Vaivodsa łączy się swoisty fenomen w dziejach Kościoła Katolickiego wykraczający daleko poza terytorium Łotwy, a mianowicie działalność seminarium duchownego w Rydze. Przez cały okres powojenny władze komunistyczne zezwalały na istnienie jedynie dwóch katolickich seminariów duchownych na terenie całego ZSRR. Seminarium w Kownie mogło kształcić kleryków tylko z terytorium Litwy. Tego rodzaju terytorialne ograniczenia przestały po 1964 roku dotyczyć drugiego seminarium w Rydze. Możliwe iż było to swoiste urzędowe niedopatrzenie, bądź też przekonanie o trudnościach wynikających z bariery jaką mógł stanowić wykładowy język łotewski. Języki: rosyjski i polski były wykładane w seminarium jako języki dodatkowe. W każdym razie był to ze strony władz radzieckich duży błąd, z jakiego skorzystali skwapliwie duszpasterze kierujący Kościołem na Łotwie, rozpoczynając w Rydze kształcenie duchownych dla innych radzieckich republik . Do Rygi zaczęli przybywać wówczas młodzi ludzie z różnych części byłego ZSRR. Przed rozpoczęciem edukacji musieli odbyć obowiązkową służbę wojskową , zameldować się, podjąć pracę jako robotnicy (często jako palacze w kotłowni, kierowcy itd.), aby dopiero potem zrobić zaoczną maturę. W międzyczasie będąc już Rydze odnajdywali niektóre z czynnych jeszcze katolickich kościołów i poprzez działalność w swoich nowych wspólnotach, zgłaszali się do seminarium, czekając na przyjęcie na nieliczne wolne, limitowane miejsca. Wszystkie te zabiegi wstępne trwały często po pięć, a często więcej lat. Warunki do nauki w ryskim seminarium były bardzo trudne. Klerykom i wykładowcom władze oddały do dyspozycji tylko 230 metrów kwadratowych, na tak małej przestrzeni jedzono posiłki, odbywała się nauka, modlitwa, dni skupienia. Kandydatów na kapłanów w trakcie nauki sowieckie władze poddawały wszechstronnej inwigilacji, przeglądając korespondencję i ograniczając dostęp do literatury. W efekcie do święceń docierali często ludzie po trzydziestce, a czasem i znacznie starsi. Pomimo tych utrudnień do dzisiaj znacząca część kapłanów niosących posługę w krajach byłego ZSRR to absolwenci ryskiego seminarium. Stopniowo w warunkach postępującej odwilży zainicjowanej przez Gorbaczowa nacisk komunistów na sprawy religijne zaczął słabnąć. W 1986 roku Łotwa obchodziła 800-lecie przyjęcia chrześcijaństwa. Uroczystości jubileuszowe odbyły się w Rydze, Bazylice św. Piotra w Rzymie oraz w sanktuarium w Aglonie. W dniach 15-17 sierpnia 1986 roku podczas święta Wniebowstąpienia NMP w aglońskiej bazylice modliło się około 150 tysięcy osób. Jednym z bardziej podniosłych momentów było odczytanie posłania Jana Pawła II skierowanego do katolików łotewskich. Papież zaapelował w swym orędziu o zachowanie wiary przodków, przekazanie jej kolejnym pokoleniom pomimo trudności z jakimi mogą się spotkać. Datami przełomowymi w historii państwa łotewskiego okazały się lata 1990-1991. Na fali zmian jakie nastąpiły w ZSRR stało się możliwe ogłoszenie deklaracji niepodległości. 8 maja 1991 roku unormowana została w pełni sprawa obsadzenia biskupstw na Łotwie. Po 32 latach przerwy Watykan mógł, nareszcie w warunkach wolności mianować nowego metropolitę ryskiego po śmierci kardynała Vaivodsa. Arcybiskupem Rygi został ksiądz Jan Pujats, dotychczasowy dziekan ryski i wykładowca seminarium. Kościół Katolicki na Łotwie może od 1991 roku kontynuować swoją misję ewangelizacyjną już w warunkach wolności. Wydarzeniem historycznym w dziejach łotewskiego Kościoła była wizyta papieska Jana Pawłą II w dniach 8-9 września 1993 roku. Jan Paweł zwracał się do mieszkańców kraju podczas mszy koncelebrowanych w Rydze i Aglonie. Część swych wystąpień papież wygłosił w języku łotewskim. Na zadane pytanie, czy warto było uczyć się języka dla jednej i to krótkiej wizyty, Jan Paweł II odpowiedział, że naród łotewski tak wiele wycierpiał i nie zasłużył, aby zwracano się doń w języku obcym, a Łotwa jest tą ziemią którą szczególnie kocha.

Kazimierz Kleina
Krzysztof Figel

TOP